Sanktuarium, Wadowice, Karmelici Bosi, Wadowice Sanktuarium

---

św. Józef >> Święty Józef a Sanktuarium >> Arcybractwo i szkaplerz św. Józefa

---

Arcybractwo

Naturalnym etapem rozwoju kultu św. Józefa było założenie bractwa, które by przyjęło na siebie troskę o dalszy rozwój i pogłębienie kultu swego Patrona. Erekcji bractwa, na prośbę przeora klasztoru o. Bogusława Jacaszka, dokonał kardynał Jan Puzyna dekretem z 18 kwietnia 1911 roku. W tymże dekrecie potwierdził statuty bractwa i każdorazowego przeora ustanowił jego moderatorem. Równocześnie podjęto starania, aby bractwo to otrzymało tytuł arcybractwa i mogło agregować podobne bractwa, zakładane przy innych kościołach, także parafialnych. Na prośbę o. Jana Bou-chauda, wówczas podprzeora klasztoru, listy postulacyjne w tej sprawie podpisali arcybiskupi i biskupi: kardynał Puzyna z Krakowa, Józef Biłczewski ze Lwowa, Józef Sebastian Pelczar z Przemyśla, Leon Wałęga z Tarnowa i Edward Likowski z Poznania. W prośbie do Stolicy Apostolskiej powołano się na fakt, że w roku 1690 takie arcybractwo zostało erygowane przy kościele Karmelitów bosych w Krakowie pw. św. Michała, do którego agregowano dziesięć bractw istniejących przy innych kościołach karmelitańskich. W wyniku tych starań, 22 lipca 1912 roku papież Pius X podniósł bractwo w Wadowicach do rangi arcybractwa, przyznając mu prawo agregowania bractw św. Józefa z całego terytorium Rzeczypospolitej przedrozbiorowej, polskich parafii na Syberii i w Stanach Zjednoczonych. Do niego więc zostały agregowane bractwa zakładane przy kolejnych klasztorach polskich, m.in. w Lublinie (1927) i we Lwowie (1938). Przed wybuchem II wojny światowej do bractwa św. Józefa w Wadowicach zapisało się 4 200 osób.

Jak już wspomniano, moderatorem bractwa z urzędu był przeor klasztoru, który mógł ten obowiązek zlecić innemu ojcu. Celem bractwa było szerzenie czci św. Józefa oraz "uświęcić siebie i drugich przez naśladowanie jego życia i cnót". Członkowie bractwa powinni często myśleć o św. Józefie, wzywać jego pomocy, zachowywać Boże przykazania, naśladować go w pracy i modlitwie, bronić nauki Kościoła katolickiego, czytać i rozszerzać pisma katolickie i jak on wszystko czynić z miłości do Jezusa i Maryi. Do podstawowych obowiązków brackich należało przyjmowanie Komunii św. w pierwszą środę lub pierwszą niedzielę miesiąca oraz uczestniczenie w nowennie dziewięciu śród przed uroczystością św. Józefa.

Członków bractwa należy podzielić na dwie grupy. Większość stanowili ci, którzy wpisali się do księgi brackiej i podjęli się wykonywać określone praktyki pobożne. Znacznie mniejsza grupa rzeczywiście uczestniczyła w życiu bractwa-stowarzyszenia. To oni uczestniczyli w nabożeństwach brackich, które odbywały się w drugą niedzielę miesiąca. W roku 1912 bractwo otrzymało chorągiew z wizerunkami św. Józefa i św. Teresy, fundowaną przez Józefę Chorubską. Rozwojem arcybractwa, także po wyjeździe z Polski (1913), żywo interesował się o. Jan Baptysta Bouchaud. Niedługo przed śmiercią pisał do przeora klasztoru w Wadowicach: "Arcybractwo św. Józefa w Polsce jest koroną i największą chlubą Prowincji Ducha Świętego i odnowienie tej czcigodnej Prowincji nie byłoby pełne i doskonałe bez odnowienia tego arcybractwa".

Szkaplerz św. Józefa

Szkaplerz w stroju zakonnym to dwie długie płachty materiału opadajšce z przodu i z tyłu. Jest podobny do roboczego fartucha używanego w dawnych czasach w celu ochrony przed zbrudzeniem. Symbolicznie nosi się go w postaci dwóch małych kawałków materiału lub medalika. Tradycja noszenia szkaplerza wywodzi się z objawienia się Maryi karmelicie św. Szymonowi Stock w Anglii w 1251 r. Przyjęcie szkaplerza oznacza okrycie się szatš Maryi. Jedna część szkaplerza opada na plecy na znak, że Maryja sprawuje nad nami macierzyńską opiekę, osłaniając nas przed napaściami wroga duszy i ciała. Druga część okrywa przód i serce, na znak, że jesteśmy - tak jak Maryja - całkowicie oddani na służbę Bogu.

W roku 1894 prowincjał Kapucynów z Krakowa przysłał o. Rafałowi do Wadowic szkaplerz św. Józefa. Nabożeństwo to powstało we Francji ok. 1880 roku w kręgu tercjarek franciszkańskich, pozostających pod opieką Kapucynów. Zatwierdził je papież Leon XIII, udzielając w roku 1893 generałowi Kapucynów władzy poświęcania i nakładania tego szkaplerza oraz delegowania tejże władzy innym kapłanom. Szkaplerz św. Józefa składa się z dwóch płatków sukna koloru fioletowego, z naszytym obrazkiem św. Józefa i napisem: "Św. Józefie, Opiekunie Kościoła św., módl się za nami". Celem tego nabożeństwa było pobudzenie wiernych do naśladowania cnót św. Józefa, szczególnie pokory, czystości i sprawiedliwości, ćwiczenie się w wiernym wypełnianiu obowiązków stanu oraz modlitwa w intencji Kościoła. Z noszeniem szkaplerza były też związane pewne praktyki religijne. Karmelici z Wadowic zaczęli propagować to nabożeństwo wśród wiernych. W roku 1903 klasztor wydał w drukarni Franciszka Foltina informację o nim, z aprobatą bpa Jana Puzyny z 30 października 1900 roku. Praktyka noszenia szkaplerza św. Józefa jednak nie przyjęła się.

Wizyta numer od września 2004 roku, aktualnie osób na stronie: 1
Dziś jest :

© Sanktuarium św. Józefa w Wadowicach
www.swietyjozef.pl